Τους ανθρώπους σου, να τους αγαπάς ήσυχα κι αθόρυβα!

Γράφει η Μπέττυ Κούτσιου


Τους ανθρώπους σου να τους αγαπάς ήσυχα και αθόρυβα.
Δεν χρειάζεται φασαρία η αγάπη..

Χρειάζεται στοργή, αγκάλιασμα, αφοσίωση.
Η αγάπη είναι ήρεμη.

Μοναχική.

Δεν χρειάζεται φωνές και αποδείξεις.

Να χαρίζεις απλόχερα την καρδιά σου σε ξεχωριστούς ανθρώπους

Της Κικής Τσιντζόγλου.

Μια φορά και ένα καιρό ήταν ένα αγόρι διαφορετικό από όλα τα αλλά. Του άρεσε να κοιτάει τον ουρανό. Λάτρευε να τον χαζεύει τη νύχτα. Η νύχτα ήταν το ναρκωτικό του. Ένα ναρκωτικό που το ζητούσε κάθε φορά που έπεφτε ο ήλιος .
Δεν του άρεσε καθόλου ο ήλιος. Δεν τον επιθυμούσε. Του θύμιζε τις υποχρεώσεις του και τις έγνοιες του. Κάθε φορά που τον κοιτούσε έβλεπε μόνο τις σκοτούρες του.

Η ξύστρα είναι η ζωή κι εσύ το μολύβι

Στέφανος Καράμπαλης

Κάθε μολύβι που ξύνεται σε μία ξύστρα πονάει, τόσο σωματικά όσο και συναισθηματικά. Σωματικά, γιατί καταλαβαίνει ότι το μήκος του σιγά σιγά συρρικνώνεται και φτάνει στο τέλος της ζωής του και συναισθηματικά, γιατί αυτή η περιστροφή το ζαλίζει, αυτή η ανανέωση το βγάζει από τα συνηθισμένα και το ξεβολεύει. Όμως, αυτό το στάδιο είναι απαραίτητο για να μπορέσει να γράψει, για να ξεδιπλώσει αυτό το ταλέντο με το οποίο γεννήθηκε και να καταφέρει να δημιουργήσει από τα πιο απλά γραμματάκια μέχρι τα πιο πολύπλοκα έργα τέχνης. Και για να τα κάνει όλα αυτά, πρέπει να πληγωθεί, γιατί είναι έτσι κατασκευασμένο.

Εκεί που γυρνά ο νους σου, εκεί γυρνά η ψυχή σου

Εκεί που γυρίζει ο νους σου συνεχώς, εκεί έχεις αφήσει και ένα μέρος της ψυχής σου… Πότε μεγάλο, πότε μικρό, πότε παρέα με λίγη καρδιά… Άλλοτε με δάκρυ και άλλοτε με χαμόγελο.. Σχεδόν πάντα με μια μελαγχολία γιατί, έτσι απλά ο χρόνος «πέρασε» και όπως πάντα πήρε μαζί του τη στιγμή και την έκανε μνήμη… Και έρχεται πάντα η ώρα που αξιολογείς και σκέφτεσαι το «αν όλα ήταν αλλιώς» ή «αν μπορούσα τον χρόνο να γύριζα»

Περπατάτε κι εσείς όταν μιλάτε στο τηλέφωνο; Υπάρχει εξήγηση

Συνηθίζετε να περπατάτε κι εσείς όταν μιλάτε στο τηλέφωνο; Είναι ένα σύνηθες φαινόμενο και σίγουρα το έχετε δει σε άλλους ή το κάνετε και εσείς οι ίδιοι. Είτε βρίσκονται στο σπίτι τους, είτε στο δρόμο, οι περισσότεροι συνηθίζουν να περπατούν στο χώρο ή να κοιτούν κάτω κατά τη διάρκεια μιας τηλεφωνικής συνομιλίας, πολλές φορές ασυνείδητα.