«Σε αγάπησα με όλη μου την καρδιά και σε μίσησα με όση δύναμη είχε το μυαλό μου», της είπε, αγκαλιάζοντάς τη για μία τελευταία φορά. Όλος του ο εαυτός εκεί, παραδομένος στα χέρια της. Οι δυο πλευρές του, γονατισμένες στα πόδια της. Ο καλός κι ο κακός λύκος μέσα του, ο παράδεισος κι η κόλασή του είχαν δαμαστεί απ’ τον έρωτά της.Κανείς δεν τον είχε προειδοποιήσει, εκείνη την πρώτη μέρα που την αντίκρισε, πως επιλέγοντας να την αγαπήσει, επέλεγε και να τη μισήσει ταυτόχρονα.
Όλοι θα σε πληγώσουν. Άλλοι, θα σε πληγώσουν ενώ είχαν ως σκοπό να κάνουν το καλύτερο δυνατόν για σένα. «Για το καλό σου», που λένε. Όμως, παρ’ όλο που έκαναν τα πάντα ώστε να αποκλείσουν το σενάριο στο οποίο εσύ εν τέλει πληγώνεσαι, δεν τα κατάφεραν κι αυτό είναι κάτι που θα τους βαραίνει για αρκετό καιρό. Άλλοι σε πληγώνουν επειδή αυτός ήταν ο στόχος τους, επειδή είχαν κακά κίνητρα για εσένα εξ αρχής.
Γράφει η Έλενα Μπακ.
Λένε πως είναι δύσκολο να αγγίξεις την ευτυχία, με αρκετούς να την ψάχνουν πια στα υλικά αγαθά. Σε αυτή τους την προσπάθεια υπάρχουν στιγμές που δεν αισθάνονται με τίποτα ικανοποιημένοι, ξεχνώντας αυτό που πραγματικά είναι η ευτυχία.
Και τι δε θα ‘δινα να υπήρχε ένας τρόπος, με τόση τεχνολογία γύρω μας, που να μπορούσε να περιορίσει τις σκέψεις μας. Αυτό το σαράκι που μας τρώει μέρα με τη μέρα. Γιατί ο εγκέφαλός μας είναι ο πιο τελειοποιημένος αποθηκευτικός χώρος, που μέσα του έχει στοίβες αναμνήσεων και στιγμών με ένα ελάττωμα: απουσιάζει το κουμπί “delete”.
Κάποιες φορές οι σχέσεις μας δε λήγουν ιδιαίτερα όμορφα ή ευχάριστα. Παράπονα, θυμός, στεναχώρια, δάκρυα, θλίψη, πόνος. Τις φορές αυτές κόβουμε κάθε επαφή με τα άτομα αυτά που μοιραστήκαμε λίγο απ’ τη ζωή μας. Δεν είναι όμως βέβαιο πως τα πράγματα έρχονται πάντα έτσι.
