Κυριακή 9 Σεπτεμβρίου 2018

Τώρα μπαμπά θα με προσέχω εγώ

Της Κικής Τσιντζόγλου.

Τον αγαπάς αυτόν τον άνθρωπο.

Κάθε φορά που τον κοιτάς φωτίζονται τα μάτια σου. Σχηματίζουν τα χείλη σου ένα ακανόνιστο χαμόγελο, ασυναίσθητα. Αισθάνεσαι ζωντανή και γεμάτη ενεργεία καθώς τον φέρνεις στο μυαλό σου.

Παρασκευή 7 Σεπτεμβρίου 2018

Οι ελιές στο πρόσωπο και τον λαιμό είναι σέξι

Βρεχόμαστε και συγχρόνως λιαζόμαστε στους κόλπους μιας θάλασσας που λέγεται Μεσογειακή· συνεπαγωγικά και κάπως δημοκρατικά διακατεχόμαστε κι από το αντίστοιχο ταμπεραμέντο. Ο χαρακτήρας ποτίζεται κι αυτός από το ίδιο νερό, οπότε μην το ψάχνεις, έξω καρδιά και χέρια ανοιχτά γιατί ο διπλανός, δεν είναι απλά συνάνθρωπος, είναι αδερφός. Από χρώματα κυμαινόμαστε απ’ το μελαχρινό μέχρι το καστανό και πίσω. Πού; Τι πού; Μάτια θες; Μαλλιά; Δέρμα; Παντού! Φαντάσου αυτό τα χρώματα γράφονται και λίγο πιο βαθιά στο DNA σε κάτι κύτταρα, ιατρικά επονομαζόμενα μελανοκύτταρα.

Μέσα απ'την τρυφερότητα βρίσκει έκφραση η αγάπη

Τρυφερότητα, ουσιαστικό στη γραμματική, ουσιαστικό κομμάτι και για την ύπαρξη μας.
Κάποιοι θεωρούν ότι τρυφερότητα είναι τα χάδια, ένα μόνο κομμάτι της δηλαδή, ενώ η τρυφερότητα είναι επί της ουσίας η ευρύτερη έκφραση συναισθημάτων αγάπης και στοργής.

Πέμπτη 6 Σεπτεμβρίου 2018

Ο καλύτερος καφές της ημέρας είναι ο δεύτερος

Μόνος ή με ξυπνητήρι, θέλοντας και μη, τα ματάκια ανοίγουν και μια νέα μέρα ανατέλλει. Δώρο μοναδικό της ζωής της ίδιας, η ευκαιρία σου να ζήσεις κάτι για πρώτη φορά. Σαν ρομπότ λοιπόν οδεύεις στη γνωστή αγαπημένη διαδρομή που θα σε φέρει αγκαλιά με τον καφέ σου. Αυτό το θείο ρόφημα, η πρώτη γεύση στον ουρανίσκο, η πριβέ σας καλημέρα, η κινητήριος δύναμη για να ξεκινήσει να λειτουργεί μυαλό και σώμα.

Η ζωή, στα δύσκολα, φέρνει στο δρόμο σου ανθρώπους που σου συμπαραστέκονται

Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, ο άνθρωπος είναι από τη φύση του ζώο πολιτικό, προορισμένος, δηλαδή, να ζήσει σε μια οργανωμένη κοινωνία. Καλείσαι, λοιπόν, εσύ κι ο καθένας από μας, να συνυπάρξεις με άλλους και να αποτελέσεις συχνά συνδετικό κρίκο – και μάλιστα απαραίτητο – για τη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής.