Τι σημαίνει η ώρα γέννησής σου;

Ένα άρθρο που θα σου αποκαλύψει μεγάλες αλήθειες για τον εαυτό σου! Μάθε όλα τα μυστικά της ώρας γέννησής σου!
Το ταξίδι της ζωής ξεκίνησε σε έναν συγκεκριμένο τόπο, σε μία συγκεκριμένη ημερομηνία, αλλά και σε μία απόλυτη συγκεκριμένη ώρα ... Αυτή ήταν η δική σου προσωπική, ξεχωριστή στιγμή που σου δόθηκε το μεγάλο ΔΩΡΟ της ζωής !

Οι άνθρωποι που πέρασαν, κάτι άφησαν…

Οι άνθρωποι που πέρασαν, κάτι άφησαν…

Ήρθανε στη ζωή σου, σαν αστραπή. Δεν πρόλαβες να κρατήσεις το χαμόγελο στα χείλη, δε θυμάσαι καν πόσο πολύ είχε αλλάξει. Δεν πρόλαβες να συνηθίσεις το πέταγμα της ψυχής. Εκείνο το πέταγμα που έκανε τον κόσμο να φαίνεται τόσο δα μικρός, αρκετά μικρός για να μπορείς να τον κατακτήσεις. Καμιά φορά δυσκολεύεσαι να θυμηθείς και το άρωμά τους. Από κάπου περνάς και απλά έρχεται μια μυρωδιά που σε τραβάει, αλλά δεν μπορείς να ξέρεις αν ήταν αυτή. Το νιώθεις όμως, κάτι σου θυμίζει.

William Shakespeare : Μην μου ξυπνάς την λύπη μέσα μου...

Δεν έχω θυμό μέσα μου!
Δεν έχω έχθρα για κανέναν! Όμως μέσα μου κοιμάται μια λύπη! Πρόσεχε μην μου την ξυπνάς!
Κι η λύπη όταν την ξυπνάς γίνεται θάνατος! Μην μου ξυπνάς την λύπη μέσα μου. Άστην να κοιμηθεί, να γαληνέψει και να ξεχαστεί.

 Θα θελα να μπορούσα να θυμώσω και να φωνάξω. Να ξεσπάσω, να κλάψω, να εκδικηθώ. Μόνο που τίποτα από αυτά δεν θέλω να κάνω.

Εκείνοι οι δυστυχισμένοι άνθρωποι που λένε μόνο ψέματα

Της Στεύης Τσούτση.

Από μικρή μου άρεσαν τα παραμύθια. Όπως σε όλους μας άλλωστε.
Πιτσιρικάδες ήμασταν και ζωντάνευαν στα μάτια μας γενναίοι ιππότες, ρομαντικές πριγκιποπούλες, έξυπνα ζώα με ανθρώπινη φωνή και μαγικά τζίνι σε λυχνάρια.
Δεν ξέρω για σας αλλά εγώ πάντα αναρωτιόμουν για το συγγραφέα. Θαύμαζα εκείνο το λαμπρό κεφάλι που κατέβαζε τέτοιες ιδέες. Καμάρωνα εκείνο το μυαλό που γεννούσε ήρωες κι έπλεκε τις ιστορίες τους.

Ήθελα πάντα να είμαι το καλό παιδί

Της Παρασκευής Χατζή.

Ήθελα πάντα να είμαι το καλό παιδί. Δεν μπορούσα να στεναχωρήσω κανέναν. Έτσι, έλεγα πάντα «ναι» σε όλα, νομίζοντας πως κάνω το σωστό. Κάθε φορά όμως έχανα κι ένα κομμάτι από το «εγώ» μου που υποτιμημένο πια, στεκόταν σε μια γωνία βουβό.