Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

Δεν υπάρχουν συμπτώσεις φίλε μου



Του Νίκου Θεοφιλόπουλου.

Στο παγκάκι καθόταν ένας ηλικιωμένος άνδρας και είχε ακουμπήσει την μαγκούρα στο μπράτσο δίπλα του. Υπήρχε χώρος για να κάτσω αλλά δίστασα. Γύρισε και με κοίταξε για μια στιγμή και συνέχισε να χαζεύει τους περαστικούς που περνούσαν από μπροστά του. Τόλμησα και κάθισα μαζί του, όσο πιο μακριά του μπορούσα. Φορούσε τραγιάσκα, ένα γκρι χοντρό σακάκι, πουκάμισο και μια ελαφριά ζακέτα. Είχε καθίσει με τέτοιο τρόπο που η πλάτη του ήταν όρθια, και ακουμπούσε αυτήν από το παγκάκι. Κοιτούσε μια τον κόσμο, μια τον πεζόδρομο. Σαν να περίμενε κάτι ή κάποιον. Ήταν λίγο μετά το μεσημέρι, αλλά ο ήλιος δεν έκαιγε ως συνήθως. Είχε ένα αεράκι που έκανε την ατμόσφαιρα δροσερή και υγρή.

Κυριακή, 7 Μαΐου 2017

Μεγάλωσα και θέλω δίπλα μου μόνο ανθρώπους αληθινούς



Μεγάλωσα πια. Δεν χάνω χρόνο δίνοντας εκατοντάδες δεύτερες ευκαιρίες σε ανθρώπους.

Ξέρω πλέον καλά πως όποιος αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία, σπάνια θα τη χρειαστεί.
Μεγάλωσα και δεν έχω υπομονή να μαντεύω όσα δε μου λες. Βαρέθηκα να μαντεύω. Θέλω να τα ακούσω και θέλω να τα δω.

Μεγάλωσα και θέλω δίπλα μου μόνο ανθρώπους αληθινούς. Ανθρώπους που λένε αυτό που σκέφτονται και που σκέφτονται στ’ αλήθεια αυτό που λένε. Θέλω δίπλα μου μόνο ανθρώπους καθαρούς και διάφανους.

Τετάρτη, 5 Απριλίου 2017

Να φοβάσαι την οργή των υπομονετικών ανθρώπων



Περίεργο ον ο άνθρωπος. Όλη την εβδομάδα περιμένει για το Σαββατοκύριακο, όλο το χειμώνα για το καλοκαίρι κι όλη του τη ζωή για να ευτυχήσει. Γενικά περιμένει. Επιμένει, υπομένει. Μένει. Μέχρι πότε όμως; Ως πού, τέλος πάντων, φτάνουν οι αντοχές του;

Η υπομονή είναι μια δύναμη και μια αδυναμία ταυτόχρονα. Όποιος την έχει είναι τυχερός κι άτυχος παράλληλα. Μην αναρωτιέσαι για ποιο λόγο το λέω αυτό. Τον υπομονετικό άνθρωπο δε θα τον δεις να κάνει βιαστικές κινήσεις, θα περιμένει να υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες και μετά θα δράσει σε οποιονδήποτε τομέα.

Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

Μαμά, δεν είμαι τέλειος. Άσε με, σε παρακαλώ, να είμαι ο εαυτός μου



Της Γεωργίας Ανδριώτου.

Μαμά, το ξέρω ότι μ’ αγαπάς. Ποτέ δεν αμφισβήτησα την αγάπη σου.

Ακόμα και τις φορές εκείνες που με μαλώνεις, ξέρω ότι η καρδιά σου είναι γεμάτη στοργή και τρυφερότητα για μένα.

Προσπαθείς να μου προσφέρεις όλα αυτά που έχω ανάγκη, ίσως και περισσότερα ακόμα. Είσαι πάντα δίπλα μου όταν σε χρειάζομαι και το χάδι σου είναι η πιο γλυκιά μου μυρωδιά.

Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017

Εσύ ποια πόρτα θα διαβείς; Κάνε το τεστ!



Ποια πόρτα σου τραβάει περισσότερο την προσοχή; Ποια από τις 6 θα ήθελες να διασχίσεις; Επίλεξε και δες τι θα αποκαλυφθεί για σένα! Τα πιστεύεις, δεν τα πιστεύεις αυτά, κάνε το τεστ! Θα σου πάρει μόνο 2 λεπτά και, πού ξέρεις, μπορεί οι εκτιμήσεις να πέσουν μέσα…