Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2018

Σήμερα, είναι η μεγαλύτερη μέρα του χρόνου. Κάντην να αξίζει!

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου

21 Ιουνίου σήμερα.
Η μεγαλύτερη μέρα του χρόνου. Εκείνη η μέρα που το σκοτάδι αργεί να έρθει.
Εκείνη η μέρα που έχει πιο πολύ φως από όλες τις προηγούμενες.
Κι αν η μέρα που σου ξημέρωσε δεν έχει αρκετό φως, κι αν η μέρα που σου ξημέρωσε έχει σκοτάδι, γίνε εσύ το φως! Γίνε εσύ το φως σου!
Σήμερα, δεν έχεις ανάγκη κανέναν να γίνει το φως σου. Σήμερα, είσαι το φως σου…

«Πωλητής αγκαλιάς»

Γκεκτσιάν Τάμι


Ούτε ψυχολόγος, ούτε ψυχίατρος… πωλητής αγκαλιάς ∙ αυτό είναι το επάγγελμα του μέλλοντος.
Κάποιος που θα μας προσφέρει μια αγκαλιά, έναντι ακριβής αμοιβής. Μια αγκαλιά για να αφήσουμε ένα λυγμό, ένα γιατί, ένα φοβάμαι, ένα δεν αντέχω. Θα κάνει και επισκέψεις κατ’ οίκον, τις γιορτές δε, θα διπλασιάζονται οι τιμές, αλλά ποιος νοιάζεται…

Το Στέμμα που Διάλεξες σου Αποκαλύπτει Το Μέλλον Σου!



Η εικόνα που θα προσελκύσει την προσοχή σας ανάμεσα σε άλλες, μπορεί να αποκαλύψει πολλά για την προσωπικότητα και τη ζωή σας.

Για παράδειγμα, μπορείτε να μάθετε πολλά για τις δυνάμεις και το μέλλον σας, αφήνοντας το υποσυνείδητό σας να σας καθοδηγήσει στην αγαπημένη σας κορώνα κοιτάζοντας το σκίτσο που ακολουθεί.

Θα χαθείτε, θα ξαναβρεθείτε μα πάντα θα αγαπιέστε!

Ποιο να είναι άραγε το τέλος; Υπάρχει ή μήπως ντύνεται το κοστούμι μιας νέας αρχής; Τόσοι άνθρωποι γύρω μας∙ κάποιοι έγιναν φίλοι ζωής ή ερωτικές σχέσεις καρδιάς. Με αρκετούς γελάσαμε παρέα, αντιγράψαμε απ’ την κόλλα τους, ταξιδέψαμε και φορτώσαμε βαλίτσες, κλάψαμε συντροφιά τα μελαγχολικά μας βράδια, αγκαλιαστήκαμε σφιχτά και γευτήκαμε τζούρες αθανασίας.

Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2018

Οι άνθρωποι φεύγουν απ’ τη ζωή μας, όχι από μέσα μας

Δεν παύουμε έτσι απλά να αγαπάμε. Δεν εξαφανίζονται έτσι μαγικά οι άνθρωποι από μέσα μας, που έγραψαν με νέον το όνομά τους σε κάθε διάδρομο του μυαλού μας. Δε σβήνουν οι αναμνήσεις ούτε χάνονται οι στιγμές.
Δεν υπάρχει κανένας διακόπτης που θα μπορούσαμε να πατήσουμε για ολική διαγραφή, αλλά και να υπήρχε, μάλλον δε θα τον αγγίζαμε. Γιατί, στα αλήθεια, ποιος θέλει να ξεχάσει τα πάντα και ποια ζωή έχει αξία χωρίς θύμισες;