Της Γεωργίας Ανδριώτου.
Η σιωπή είναι χρυσός… Πολύτιμη όταν έρχεται στον σωστό χρόνο για να εμποδίσει τις λέξεις να ειπωθούν με λάθος τρόπο στη λάθος στιγμή.
Η σιωπή είναι και τρυφερότητα… Όταν οι ερωτευμένοι χάνονται στην αιωνιότητα της στιγμής τους αφήνοντας το βλέμμα, το άγγιγμα και την αγκαλιά να δώσουν την επιβεβαίωση της αγάπης.
Της Γεωργίας Ανδριώτου.
Να την προσέχεις!
Να της δείχνεις πόσο σημαντική είναι για σένα.
Να μην την αφήσεις ούτε στιγμή να αμφιβάλλει ότι την ξεχώρισες ανάμεσα στο πλήθος, ότι είναι για σένα η εκλεκτή της καρδιάς σου.
Της Γεωργίας Ανδριώτου.
Θα σου πω εγώ, φίλε μου, πόσο πολύ σ’ αγάπησε. Γιατί τα λόγια της δε θα τα κοιτάξεις καν. Γιατί τις πράξεις αγάπης της τις έχεις ήδη προσπεράσει. Κι εκείνη το ξέρει και σιωπά.
Τις προάλλες βρήκα τυχαία ένα παλιό μου ημερολόγιο· ξέρεις, κρατούσα ημερολόγιο από τότε που έμαθα πως ένα κουλουράκι κι ένα μπαστουνάκι κάνουν το γράμμα άλφα μέχρι τα εικοσιτέσσερα, ίσως και τα εικοσιπέντε μου. Το συγκεκριμένο τεφτέρι ήταν απ’ τα πρώτα. Δεν το είχα ανοίξει από τότε, οπότε έτρεμαν λίγο τα χέρια μου καθώς παραβίαζα την κλειδαριά του (ναι, είχε ακόμη κλειδαριά). Δε δυσκολεύτηκα ιδιαίτερα. Άρχισα να το ξεφυλλίζω· πλέον εκτός από τα χέρια μου, έτρεμε λιγάκι κι η καρδιά μου.
Υπάρχουν λίγα συναισθήματα που αγγίζουν τον άνθρωπο. Ειδικά στις μέρες μας, όλα τα έχουμε εκμηδενίσει, τον έρωτα, το ρομαντισμό, τη γενναιοδωρία, τη συγκίνηση. Κάνουμε πράγματα απλώς για να τα κάνουμε, χωρίς να μας ευχαριστούν, χωρίς να μας γεμίζουν κι ύστερα αναρωτιόμαστε πού πήγε εκείνη η ανατριχίλα, εκείνο το ρίγος που νιώθουμε σ’ όλο μας το κορμί, όταν κάτι πραγματικά μας αγγίζει.
