Είναι φορές που εύχομαι να μη νοιαζόμουν τόσο πολύ για τους ανθρώπους.Να μη δενόμουν μαζί τους τόσο εύκολα.
Να μην ενδιαφερόμουν για το αν είναι όλα καλά, αν πονούν, αν φοβούνται, αν είναι ευχαριστημένοι.
Είναι φορές που μετανιώνω γι’αυτό που έγινα.
Μετανιώνω για όλα εκείνα τα βιβλία που κυνηγούσα να έχουν ένα χαρούμενο τέλος. Γιατί κάπου στο δρόμο τα μπέρδεψα και πίστεψα πως έτσι γίνεται και με τη ζωή.
Της Λίτσας Φιλίππου.
Δε θέλω πια να είμαι καλή. Να είμαι καλά θέλω. Να μη γίνομαι άλλο χαλί να σκουπίζουν τα πόδια τους οι ξένοι που μπαίνουν στην ζωή μου. Να μην είμαι πια το λιμάνι που θα αράξουν οι ναυτικοί μέχρι να περάσει η μπόρα τους. Η ομπρέλα που προστατεύει από τις καταιγίδες τους μουσκεμένους και κατατρεγμένους αυτής της γής. Το δεκανίκι που στηρίζει τους οι ανάπηρους. Να μην γίνομαι το αποκούμπι να ξαποστάσουν οι κουρασμένοι. Ο φάρος να βρούν το δρόμο τους οι χαμένοι. Το νερό στην έρημο της ζωής των διψασμένων αυτού του κόσμου.
Της Λίτσας Φιλίππου.
Στη ζωή σου να κρατάς αυτούς που σε άκουσαν ενώ δεν είπες ούτε μία λέξη. Αυτούς που μίλησαν στην καρδιά σου. Που αφουγκράστηκαν τους χτύπους της και ψιθύρισαν στην ψυχή σου. Εκείνους που άκουσαν τις σιωπηλές κραυγές της ύπαρξης σου. Όσους τους κώφαιναν οι σιωπές σου και συγκλονίστηκαν από τις σιγές σου.
Της Ελένης Μπαρκούζου
Το λένε κισμέτ.
Για τους Αρχαίους Έλληνες ήταν η μοίρα. Εκείνη που μοίραζε..
Ήταν η θεότητα που αποφάσιζε για την τύχη του κάθε ανθρώπου, από την γέννησή του μέχρι το θάνατό του.
Η μοίρα ταυτίζεται με την θεά τύχη, που είναι τυφλή.
Γι’αυτό και σε όποιον σταθεί, τον κάνει ευτυχή, πλούσιο ή δυστυχή..
Οι μουσουλμάνοι από την άλλη, θεωρούν πως το κισμέτ, το ριζικό, είναι γραμμένο και κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να επέμβει.
Κι είμαστε κι εμείς, οι άνθρωποι που προσπαθούμε να ισορροπήσουμε ανάμεσα στο κισμέτ και την ζωή μας.
Γράφει η Σοφία Ισμήνη.
Συνέβη κάτι αναπάντεχο.
Έσκισα τη σιωπή μου. Όλα εκείνα τα ανείπωτα που σφράγιζαν τη μιλιά μου, έτσι στριμωγμένα όπως ήταν, ξεχύθηκαν άτακτα και όρμησαν επάνω τους.
Μη με ρωτάτε ποιοι ήταν, δεν θα σας πω.
Φτάνει να ξέρετε πως είναι ίδιοι και απαράλλαχτοι με όλους εκείνους που υποτάσσουν τις φωνές με εκβιασμούς, τρικλοποδιές, με το στανιό.
